Nagellak

Nagellak

“Meervoudig beperkte meneer. Dol op treinen en auto’s. Verstandelijk vermogen van een vijf jarige.”
“Nee ik houd niet van treinen. Volgende.”
“Oudere dame. Wilt liever geen contact met haar mentor maar zoekt een mentor voor de medische beslissingen die genomen moeten worden nu haar gezondheid achteruit gaat.”
“Ach, dat mensje. Maar een cliënt waar ik contact mee kan maken en mee kan babbelen lijkt mij wel leuker.”
“Tuurlijk Carlijn. Jij mag kiezen. Jouw vrije tijd gaat hier aan besteed worden dus dan is het belangrijk dat je een klik hebt met je cliënt.” Zegt de coördinator van Mentorschap Haag en Rijn.

Vorige week heb ik met goed resultaat de cursus afgerond. Ik mag mijzelf officieel mentor-vrijwilliger noemen. Een klein woordje maar een grootse verantwoordelijkheid. Ik zal door de rechter worden toegewezen aan een cliënt die geen eigen keuzes meer kan maken over bepaalde zaken. Ik zal opkomen voor haar belangen. Haar zo goed mogelijk leren kennen zodat ik zo goed mogelijk vanuit haar normen en waarden kan beslissen. Ik zal soms keuzes moeten maken die moeilijk zijn, die mij misschien uit mijn slaap houden. Gelukkig hoef ik dit niet alleen te doen. Een heel netwerk van verzorgers, begeleiders, artsen, bewindvoerder en soms familie staan dicht bij mijn cliënt. Mentor, een woord uit de Griekse Mythologie. ‘Mentor’ was de raadgever en vertrouweling van Odysseus. Tegenwoordig is een mentor een ‘meer ervaren persoon die zijn of haar ervaring en kennis inzet om de ander bij te staan.’ Een mooie gedachte. Er zijn voor de ander wanneer het bij de ander niet (meer) alleen lukt.

“Deze dame is denk ik wel wat voor jou.” Geïnteresseerd lees ik de beschrijving: Vrouw, dol op nagels lakken, kletsen en make up. Verstandelijk beperkt en diverse psychische problemen maar goedlachs en gezellig. Ik moet glimlachen. Zie het al voor mij hoe ik haar bij ieder potje nagellak steeds een beetje beter leer kennen. Geen idee wat mij allemaal te wachten staat. Beslissingen die lastig zijn en mijn moraal kompas waar ik op moet blijven vertrouwen. Maar met de kennis die ik heb opgedaan bij de cursus en begeleiding van Mentorschap Haag en Rijn heb ik er het volste vertrouwen in. Volgende week zal ik haar voor de eerste keer ontmoeten. Met uiteraard een potje nagellak in mijn tas.
Carlijn

Mentorschap is een verrijking van mijn leven

Nel en Shanta

‘Ik ben Shanta Permentier, 55 jaar, getrouwd, moeder van een dochter van 21 en woonachtig in ’s-Gravenzande. Ik werk al vrij lang bij het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) als schuldhulpverlener voor het eigen personeel. Sinds 2,5 jaar ben ik mentor van Nel, een vrolijke dame van 62 jaar, met het verstandelijk vermogen van een jong kind. Ik ben mentor geworden, omdat ik vanuit mijn werk een opleiding mocht doen, als verdieping op mijn werkzaamheden. Ik koos ervoor om iets te doen met meer persoonlijke aandacht voor de cliënt.

Nel kan niet goed communiceren, maar simpele dingen begrijpt ze wel. Wat ik heel leuk vind, is dat haar woordenschat groter is geworden sinds ik haar mentor ben. Nel is heel leergierig en heeft een uitgesproken mening. Als ze iets niet leuk vindt dan geeft ze dat goed aan. Soms zegt ze bijvoorbeeld dat ze koffie wil drinken en die haal ik dan, maar dan heeft ze zich bedacht en maakt dit kenbaar door een zwieper aan de beker te geven. Aan dit gedrag moest ik wel wennen. Maar meestal is ze heel lief en vrolijk en ze kent mij inmiddels goed. Ze herkent me al aan mijn voetstappen, als ze die hoort pakt ze gelijk haar schoenen en haar jas. Als het even kan gaan we autorijden, want dat doet ze het liefst.

Wat ik heel leuk vind aan het werk is om Nel en de andere bewoners regelmatig te bezoeken. Ze herkennen me allemaal en zijn altijd blij als ik kom. Het zijn hele gezellige mensen, die blij zijn met kleine dingen. Ook vind ik het een uitdaging om voor optimale zorg voor mijn cliënt te zorgen. Ik ben haar spreekbuis en moet ervoor zorgen dat dingen goed geregeld zijn en dat doe ik naar eer en geweten. Gelukkig hoef ik niet alles zelf te beslissen, maar doe dit in overleg met de begeleiders, de artsen en andere deskundigen, zoals bijvoorbeeld het regelen van de uitvaart of het donorcodicil.

Ik vind het mentorschap een verrijking van mijn leven. Het is heel goed om te ontdekken dat er meer is in het leven dan alleen werken, sporten en reizen en dat er mensen zijn voor wie dit allemaal niet vanzelfsprekend is. Het is fijn om iets voor iemand anders te betekenen en je leert zelf ook weer van alles.’